در دو دهه گذشته، سهم شاغلان در بخش دولتی ایران به کمتر از نصف رسیده است؛ از ۲۹٪ در سال ۱۳۷۵ به تنها ۱۴٪ در سال ۱۴۰۳.
این در حالی است که مشاغل دولتی از معدود فرصت‌های شغلی با ثبات، قرارداد رسمی و پوشش کامل حمایت‌های اجتماعی محسوب می‌شوند. 
حالا با کاهش شدید این سهم، بخش بزرگی از نیروی کار از چتر حمایتی قوانین کار خارج شده و به سمت مشاغل ناپایدار سوق یافته‌اند.